Lamborghini Diablo 5.7 V12

25 januari 2015

Lamborghini Diablo: Poster aan de wand

Voor de minderjarige autoliefhebber is het erg herkenbaar, volwassenen herinneren het zich van hun jeugd: een kinderkamer vol met posters van sportwagens aan de muur. Wie van onze lezers had dat vroeger niet? In een levensfase waarin iedere auto onbereikbaar is, door gebrek aan een rijbewijs, krijgt alleen het mooiste, beste en snelste een plekje aan de wand. Supercars met een schoonheid en magie waar je helemaal bij weg kunt dromen. In mijn tijd was de Lamborghini Diablo zo’n droomauto. Sneller dan iedere Ferrari en Porsche van dat moment, duldde hij alleen de McLaren F1 voor zich, maar dat was eigenlijk geen normale straatauto meer. Met een top van 325 km/uur en een 0-100 sprint in 4 tellen, was het mijn absolute favoriet aan de muur en in de virtuele wereld van Need for Speed op de Playstation. Daar was het kinderspel om de Diablo te besturen. Naar mate ik ouder werd, legde ik mij al gauw neer bij de harde realiteit, dat deze Italiaanse supercar toch voor altijd een droom zou blijven. Tot de dag van vandaag…

Lamborghini Diablo

In levende lijve

Op een doodnormale maandagmorgen arriveer ik in Valkenswaard, bij een bedrijf dat zich heeft gespecialiseerd in het verwezenlijken van jongensdromen: A4cars. Met een groot liefhebber, die al vanaf zijn 18e gewend is met Italiaanse volbloed snelheidsduivels te rijden, ga ik vandaag op pad om mijn droomauto van vroeger in levende lijve te ervaren en te rijden.

Daar sta ik dan, oog in oog met de Lamborghini Diablo 5.7 V12, die zelfs na 18 jaar nog altijd strak in zijn zwarte lak staat. Wat een verschijning! In het echt maakt deze supercar nog meer indruk, dan aan de muur of in de virtuele realiteit. Wat is hij ontzettend gestrekt, breed en laag en wat ligt hij dicht op het asfalt! De brede kont steekt fors uit ten opzichte van het relatief smalle front. Tijdens het rijden zullen we er achter komen dat dit zeker een punt is om rekening mee te houden. Geen wonder dat de platte buitenspiegels zo enorm ver moeten uitsteken.

Lamborghini Diablo

De neus lijkt met één lijn getekend te zijn, omdat de motorkap onder dezelfde hoek overloopt in de enorme voorruit. De rechthoekige mistlampen, stadslicht- en knipperlichtunits verraden wel iets van de leeftijd van deze auto, door de onafgewerkte schroefjes op de kappen. Voor aanvang van de rit blijkt een van de knipperlichten niet te functioneren en dan blijkt dat opeens reuze handig en eenvoudig te zijn, als je een lampje moet verwisselen. De klapkoplampen passen eveneens goed in het tijdbeeld, die zien we al geruime tijd niet meer op nieuwe auto’s. Voor het mooie laten we ze het liefste dicht.

Lamborghini Diablo

De achterzijde is buitengewoon breed en tamelijk lang en hoog. Een enorme taartschep zorgt voor de broodnodige downforce op hoge snelheid, terwijl de vier naar boven gerichte schutterskanonnen de twaalfcilinder van zijn uitlaatgassen ontdoen. Omdat de motorruimte zich voor de achteras en achter het inzittendengedeelte bevindt, spreken we hier van een heuse middenmotor. Uiteraard met de aandrijving op de achterwielen! Samen met de handgeschakelde versnellingsbak, maakt het de Diablo tot een sportwagen in de meest pure vorm. Veiligheidssystemen als ABS, tractiecontrole of ESP was toen nog geen gemeengoed. Stuurbekrachtiging ontbreekt eveneens. Het zijn de bestuurder en de auto, die de boel op de weg moeten houden. Een bijna beangstigend vooruitzicht, om op deze manier 492pk’s op het asfalt los te laten. Toch is dat precies wat we vandaag gaan doen.

Lamborghini Diablo

Gevleugelde schoonheid

De attractie waar de Diablo zo bekend mee is geworden, zijn natuurlijk de vleugeldeuren. Bij het instappen ontdekken we dat ze nog even soepel open en dicht gaan, als toen hij 18 jaar geleden de fabriek verliet. Hoewel het toch nog een flinke klim is de Lamborghini te betreden, is de opening ruim genoeg. Eenmaal binnen, zak je flink laag weg in de met rood leder beklede kuipstoelen. Deze houden je goed in hun greep en zijn aan de harde kant. Je zou ook eigenlijk niet anders verwachten. Hoewel de stoel wel in de lengte verstelbaar is, blijft de rugleuning onder een vaste hoek staan. Hierdoor zit je redelijk schuin achterover. Het stuurwiel is eveneens verstelbaar, maar kan helaas niet hoog genoeg. Met mijn lengte komen mijn knieën in aanraking met de onderzijde van het stuurwiel. De drie pedalen staan dicht op elkaar en ver naar rechts geplaatst in de voetenruimte. Het is dus raadzaam om smalle schoenen aan te trekken, wanneer je niet meer dan één pedaal tegelijk wil intrappen. De grote rechthoekige unit achter het stuurwiel, ontneemt je nog net niet dat laatste beetje zicht, wat je nog had door de platte voorruit. Hierdoor ga je wat rechter op zitten dan de stoelleuning, maar misschien went het op den duur. De zitpositie is dus niet ideaal, maar wat maakt het uit

Lamborghini Diablo

Het gevoel dat je in iets buitengewoon speciaals zit, overheerst. Omgeven door een rood met zwart lederen dashboard, kijk je uit op de ronde luchtroosters die zo schuin staan dat ze bijna naar boven gericht staan. De verchroomde versnellingspook in de middenconsole lonkt met zijn strakke schakelpatroon. Het zijn van die zaken die het interieur tot een bijzonder en karakteristiek Italiaans geheel maken. En natuurlijk zou deze Lamborghini geen Italiaan zijn, als er geen waarschuwingslampjes op het dashboard zouden branden. Wie het bandenspanningcontrolesysteem op zijn leasebak een hele moderne voorziening vindt, mag die gedachte gelijk uit zijn hoofd zetten. Hoewel het door een of meerdere kapotte sensors niet meer functioneert, was deze Diablo er bijna 20 jaar geleden al van voorzien. Dat een dergelijk systeem de tand des tijds niet vlekkeloos doorstaan heeft, vergeven we hem graag. Uiteraard doet de eigenaar de bandenspanning check met enige regelmaat zelf.

Lamborghini Diablo

Stierentemmer

De snelheidsmeter voor je neus heeft een minuscule schaalverdeling, die pas eindigt bij het getal 360. Het is bijna niet voor te stellen dat er ook werkelijk een snelheid van dik over de 300 met deze semiklassieke sportwagen op de klok gezet kan worden. We zullen het vandaag niet uit gaan testen. In tegenstelling tot veel hedendaagse sportwagens, blijkt de Lamborghini Diablo een ware stierentemmer nodig te hebben als bestuurder. Het is geen auto waar je zo mee weg rijdt. Sterker nog, in het begin is het een ronduit lastige en ontoegankelijke auto om mee door het dagelijkse verkeer te gaan. Dit heeft vreemd genoeg niets te maken met het overzicht wat je hebt vanuit de auto. Zelfs naar achteren, kijk je in de binnenspiegel mooi onder de achterspoiler door. De ver uitstekende buitenspiegels bieden eveneens aardig wat zicht rondom de auto, hoewel je ze wel onder exact de juiste hoek moet afstellen door de beperkte hoogte.

Lamborghini Diablo

Waar zit hem die ontoegankelijkheid dan in? Allereerst is dat de bediening van de pedalen. Het koppelingspedaal is erg zwaar en heeft een korte slag, waardoor hij lastig te doseren is. Na iedere schakelactie, bij rustig optrekken, is het belangrijk dat je voldoende gas bijgeeft wanneer de koppeling aangrijpt. Doe je dit niet goed, dan pakt de motor een beetje bokkig op en trekt hij niet vloeiend op. Het schakelen zelf is ook nog eens een verhaal apart. De achteruit zit linksvoor, waar je normaal de eerste versnelling zou verwachten. Gelukkig zal een ieder die in de Diablo op pad is zo geconcentreerd met het rijden bezig zijn dat hij niet de schakelfout zal maken, het chromen pookje daar voorwaarts rollend in te leggen. De eerste van de vijf verzetten bevindt zich linksonder, waar je normaal de twee zou aantreffen. Hoewel het strakke schakelpatroon waar de chromen schakelstang uitsteekt er aanlokkelijk en trefzeker uit ziet, blijkt het in werkelijkheid nog best een lastig hanteerbare bak te zijn. Belangrijk is dat je de pook krachtig ter hande neemt en niet bang moet zijn een versnelling stevig in te leggen. Door de lange pook, die zich op een prettig korte afstand van het stuurwiel bevindt, lijk je wel tamelijk lange slagen te moeten maken.

Lamborghini Diablo

Een troost: door de enorm lange overbrengingsverhoudingen van de bak, hoef je niet vaak te schakelen. In de eerste versnelling haalt de Diablo net geen 100 km/uur! De tweede versnelling reikt tot bijna 150 km/uur en in de drie kun je over de 200! In de dagelijkse rijpraktijk ga je dan ook niet eerder dan bij 40 km/uur naar z’n twee, om het eerder genoemde bokkige karakter onderin de toeren niet te hoeven ervaren. Na enige kilometers rijervaring te hebben opgedaan met de Lambo, komen een paar rechte stukken waar veilig gas gegeven kan worden. Helaas was het uitgerekend vandaag regenachtig en gezien het vermogen van de V12 op de achterwielen, was uiterste voorzichtigheid geboden in de bochten. Aangespoord door mijn ervaren bijrijder, die niet alleen mijn rijgedrag, maar ook de verkeerssituatie in het oog houdt, geef ik gas bij. Het pedaal vloeren is er niet bij, de weerstand in het gaspedaal is zo mogelijk nog veel zwaarder dan die van de koppeling. Je moet letterlijk ‘trappen’ op het pedaal om harder gas te geven.

Lamborghini Diablo

Wat er dan gebeurt is nauwelijks onder woorden te brengen. Donder en onweer zwelt aan van achterin de motorruimte en de V12 zet een steeds zwaarder wordende bulderende stem op. Vanaf zo’n 3000tpm lijkt de motor goed wakker te zijn. Als de naald van de toerenteller de 4000tpm passeert, begint hij er pas echt goed aan de te sleuren en boven de 5000tpm breekt de hel los. Als in een achtbaan, voel je de duw in je rug steeds fermer worden, terwijl de snelheid exponentieel lijkt toe te nemen. Wát een acceleratievermogen. Ruim voor het rode gebied, dat bij 7000tpm begint, schakelen we over. Van de twee naar de drie is gelukkig een eitje, omdat die versnellingen tegenover elkaar liggen. De motor valt een flink stuk terug in toeren, maar pakt ditmaal zeer gretig op. Bij vlot of hard accelereren blijkt er geen vuiltje aan de lucht te zijn en voelt de V12 van de Diablo zich op zijn lekkerst. De trekkracht in de drie blijkt al net zo fenomenaal te zijn als in de twee, het lijkt zelfs weinig uit te maken. Naar mate het toerental oploopt, schiet de Lamborghini steeds harder richting het einde van de horizon. Fenomenaal!

Lamborghini Diablo

De Diablo is een ware stealthfighter voor op de openbare weg! Eigenlijk is ons land te klein, de wegen te smal en het verkeer te traag om zoveel sportwagengeweld voldoende plaats op de weg te bieden. Deze hogesnelheidsduivel voelt zich het beste thuis op lange, verlaten stukken glad glooiend asfalt. Een achtbaans autostrada, waar de meest linker rijstrook voorbehouden is aan ongetemde stieren, steigerende paarden en scherpe drietanden.

Hoewel de Diablo binnen de bebouwde kom uiteindelijk ook te temmen is, moet je er niet op galafeesten mee willen voorrijden. Daar is de koppeling, die bij normaal gebruik zo’n 7.000km meegaat, niet bepaald geschikt voor. Toch moet een ander vooroordeel dat iedereen over deze Lamborghini heeft, wel even ontkracht worden. Het nemen van drempels zou met een dergelijk lage sportwagen ondoenlijk zijn. Toch blijkt het, vermoedelijk door de korte overhang van de neus, allemaal reuze mee te vallen. Je kunt drempels met een rustig tempo prima nemen, zonder overdreven langzaam er overheen te hoeven gaan. Een handige truc is om vlak voor een drempel nog een beetje gas bij (!) te geven, zodat de neus iets omhoog komt. Het zijn van die dingen die alleen de meest ervaren Diablo-rijder kan weten. Het stelt me gedurende de gehele rit gerust, dat ik zo’n iemand naast mij heb zitten.

Lamborghini Diablo

Onvergetelijke rijervaring

Laat dat nu juist het mooie zijn van het A4cars concept. Een van de meest extreme, onbereikbare en ontoegankelijk rijdende supercars ooit, de Lamborghini Diablo V12, wordt onder goede begeleiding voor even een droom die werkelijkheid kan worden voor het publiek. In principe kan iedereen met een rijbewijs zich opgeven voor deze onvergetelijke rijervaring. Natuurlijk heeft het zijn kostenplaatje, maar dat zal een schijntje zijn als je bedenkt wat het kost om een Diablo rijdende te houden. De totale kosten van brandstof, verzekering, onderhoud en afschrijving worden geraamd op meerdere euro’s per kilometer. Natuurlijk heeft dit ook te maken met het lage jaarkilometrage, maar dan nog. Met een verbruik van 1 op 5 op de openbare weg, richting de 1 op 1,5 op het circuit bij evenementen als Viva Italia, is de met Super 98 gevulde brandstoftank snel leeg. Vanwege zijn respectabele leeftijd, doen zich ook ieder jaar weer nieuwe kleine en grote mankementen voor, die kostbaar zijn om te repareren. Wie op zoek is naar een supercar voor dagelijks gebruik, kan de Diablo dus uit zijn hoofd zetten. Ben je echter een groot autoliefhebber en had je vroeger ook een poster van een Lamborghini aan de wand? Dan is het zeker de moeite waard de uitdaging aan te gaan en een dag te ervaren hoe het is, om een van de wildste stieren uit de auto-industrie te mogen temmen. Wij komen absoluut nog een keer terug, als de weersomstandigheden beter zijn. Dat is een ding wat zeker is!

Lamborghini Diablo

Auteur: David Joost Kamermans

Fotograaf: Luuk van Kaathoven

Get Adobe Flash player

Deze test is mede mogelijk gemaakt door:

A4 Cars
http://www.a4cars.nl
Valkenswaard

Motor en techniek:

5707 cm3 - V12
492 pk bij 7000 tpm
580 Nm bij 5200 tpm
Benzine
Achterwielen
5 v, handgeschakeld

Maten en gewichten:

1576 kg
140 l

Prestaties:

325 km/u
4,0 s

Verbruik:

37,9 l/100km
17,3 l/100km
24,9 l/100km
n.b.

Prijzen:

€ 233.352
n.b.

Energielabel